Zdrowe żywienie

Chlorella

chlorella

Chlorella to słodkowodna alga o działaniu oczyszczającym, będąca bogatym źródłem witamin oraz minerałów o szerokim spektrum właściwości pozytywnie wpływających na nasz organizm i zdrowie.

Chlorella zawiera takie cenne substancje jak aminokwasy, witaminy, minerały: fosfor, potas, magnez, wapń (ich koncentracja jest wyższa niż u innych roślin), pierwiastki śladowe: żelazo, mangan, cynk, molibden, miedź i kobalt (chelatowe wiązania aminokwasów). Jest bogatym źródłem beta-karotenu, inaczej prowitaminy A, usuwającej uszkodzenia skóry powstałe w wyniku działania promieniowania ultrafioletowego, wzmacniającej wzrok, zapobiegającej zaćmie i przeciwdziałającej rozwojowi raka płuc. Posiada więcej witaminy B12 niż wątroba wołowa, której niedobór prowadzi do zaburzeń neurologicznych i upośledzenia sprawności intelektualnej.

Oczyszcza organizm, głównie układ trawienny, z: toksyn; metali ciężkich (kadm z papierosów, rtęć i pallad z plomb dentystycznych, ołów ze środowiska), chemikaliów (rozpuszczalniki wchodzące w skład wielu produktów kosmetycznych, czyszczących, lakierów czy farb) oraz alkoholu.

Unikalna budowa komórkowa tej algi pozwala jej wiązać toksyny i usuwać je z organizmu. Ponadto uszczelnia ścianki jelit, dzięki czemu zapobiega wtórnym zatruciom, czyli przenikaniu składu stolca do krwiobiegu. W sytuacjach szczególnego nasilenia uwalniania się toksyn z tkanek organizmu (głodówka, intensywne odchudzanie, wizyty w saunie) Chlorella jest niezastąpiona, gdyż absorbując toksyczne związki zapobiega przeciążeniu nerek czy wątroby.

Wskazania do zastosowania Chlorelli:

  • wspomaganie pracy układu immunologicznego;
  • regeneracja i rekonwalescencja organizmu narażonego na długotrwały stres lub inne obciążenia;
  • trądzik, wysypki, stany zapalne skóry, egzemy, źle gojące się rany, uszkodzenia skóry (oparzenia);
  • profilaktyka przeciwnowotworowa;
  • reumatyzm;
  • artretyzm;
  • cukrzyca;
  • zaburzenia ciśnienia;
  • zaburzenia trawienia i wchłaniania;
  • oczyszczanie organizmu z metali ciężkich;
  • dostarczanie naturalnej energii i witalności;
  • wirusowe i bakteryjne infekcje oraz grzybice.

Działanie Chlorelli:

Wspomaga naturalną zdolność obronną organizmu. Stymuluje układ odpornościowy. CGF, czyli czynnik wzrostu Chlorelli, pobudza produkcję makrofagów, które odpowiedzialne są za pochłanianie i niszczenie szkodliwych substancji, komórek nowotworowych, bakterii i wirusów, powstrzymując tym samym wszelkie infekcje. Wzmacnia żołądkowo-jelitową błonę śluzową usprawniając naturalną barierę ochronną przeciw szkodliwym substancjom.

Wycisza pobudzenie systemu obronnego organizmu, zapobiega destrukcji spowodowanej przez własne przeciwciała. Podczas badań analizy mikroskopowe dowodzą, że pyłek kwiatowy, kiedy osiada na naszych błonach śluzowych nie jest w 100% substancją naturalną. Jest on skażony szkodliwymi substancjami. Mikstura pyłku kwiatowego z materiałem toksycznym powoduje bardzo silną reakcję systemu immunologicznego. Chlorella łagodzi nadmierne reakcje systemu obronnego i jednocześnie eliminuje metale ciężkie. Dodatkowo pobudza aktywność limfocytów T i makrofagów (podnosi poziom interferonu) i zwalcza ciała obce takie jak bakterie, wirusy, substancje chemiczne i obce białka.

Wspomaga rozwój pożytecznej mikroflory jelit oraz ich normalną perystaltykę. Ponadto niszczy bakterie patogenne, co wspomaga wzrost i rozprzestrzenianie się przyjaznej flory bakteryjnej.

Alga ta wpływa również na tworzenie krwi, wspomaga aktywność białych ciałek krwi i oczyszcza krew.

Chlorella jest obecnie najbogatszym źródłem chlorofilu, który budową strukturalną cząsteczki jest zbliżony do hemoglobiny. Korzystnie wpływa na proces powstawania czerwonych krwinek, co jest wykorzystywane w leczeniu niedokrwistości. Ponadto, chlorofil wykazuje działanie przeciwbakteryjne, stabilizujące ciśnienie krwi, wzmacniające mięsień sercowy i przyspiesza proces gojenia się ran.

Alga Chlorella pomaga neutralizować wolne rodniki, a dodatkowo poprzez spowalnianie procesu utlenianie się komórek zapobiega przedwczesnemu starzeniu. Usuwanie wolnych rodników jest także bardzo ważne przy profilaktyce chorób nowotworowych.

Czynnik wzrostu Chlorelli (Chlorella Growth Factor) przyspiesza regenerację tkanek, podział i wzrost komórek. Poprawia jakość i stan skóry. Wspomaga ogólną regenerację organizmu. Przyspiesza proces gojenia się ran (np. pooperacyjnych), regenerację tkanek oraz psychicznego osłabienia towarzyszącego czasowi rekonwalescencji.

Chlorella obniża kwasowość środowiska wewnętrznego organizmu. Do rozwoju kwasicy może dojść w przebiegu wielu chorób takich jak cukrzycy, zatrucia alkoholowego, chorób nerek (niewydolność nerek) i przewodu pokarmowego, płuc, układu sercowo – naczyniowego. Jednym ze sposobów na przeciwdziałanie kwasicy jest spożywanie żywności bogatej w chlorofil.

Omawiana alga zawiera aminokwas tryptofan, z którego powstaje serotonina, hormon radości i szczęścia. Niski poziom serotoniny jest głównym powodem depresji i zmęczenia. Chlorella zażyta wieczorem przetwarza serotoninę na melatoninę dzięki czemu szybciej się wysypiamy.

Do organizmu ludzkiego w ciągu jednego roku może dostawać się nawet do 8 kg różnych trujących substancji. Coraz szybszy rozwój technologii i uprzemysłowienia powodują, że toksyny są w naszym pożywieniu, wodzie oraz powietrzu i wodzie. Chlorella świetnie radzi sobie z usuwaniem zanieczyszczeń i toksyn z organizmu, zawiera naturalne środki chelatujące, które pomagają usunąć metale ciężkie takie jak rtęć, aluminium czy ołów.

Zapobiega namnażaniu się różnych drobnoustrojów i grzybów. Pobudza powstawanie interferonu (glikoproteid), który hamuje proces produkcji białek wirusowych i bakteryjnych. Grzyby pasożytujące w jelitach powodują silną koncentrację szkodliwych substancji. W przypadkach zagrzybienia przewodu pokarmowego Chlorella przynosi efekty na kilku poziomach: wzmacnia system immunologiczny, wiąże i eliminuje metale ciężkie, które sprzyjają rozwojowi grzybów, a także oddziaływanie w sposób zbliżony do probiotyku.

Chlorella ma właściwości wiążące cholesterol, co umożliwia jelitom wyeliminowanie jego nadmiaru i zapobiega miażdżycy. Działanie przeciw cholesterolowe i przeciwmiażdżycowe sproszkowanej suszonej Chlorelli, przebadano u samców białych królików japońskich. Obciążenie dietą wysokocholesterolową znacząco zwiększyło ilość całkowitego cholesterolu w surowicy krwi oraz poziom beta - lipoprotein, co spowodowało zmiany miażdżycowe aorty. W grupie, gdzie równolegle z dietą wysokocholesterolową podawano Chlorellę w ilości 1%, wzrost poziomu cholesterolu całkowitego i beta-lipoprotein został ograniczony.

Codzienna suplementacja diety chlorellą może obniżyć wysokie ciśnienie krwi, obniżyć poziom cholesterolu w surowicy krwi. Ponadto przyspiesza gojenie się ran. Posiada znaczące ilości białka, lipidów, chlorofilu, karotenoidów, witamin, minerałów i unikalnych pigmentów.

Skutki uboczne stosowania chlorelli

Chlorella to całkowicie naturalny produkt, który nie wywołuje praktycznie żadnych skutków ubocznych.

Z uwagi na bardzo dużą zawartość błonnika spożycie chlorelli może przyczynić się do krótkotrwałych problemów ze strony układu pokarmowego. Z tego też względu osoby, które rozpoczynają kurację chlorellą, mogą zmagać się z bólem brzucha a objawy te związane są z oczyszczaniem się organizmu. W wyniku spożywania chlorelli przemiana materii ulega bowiem przyspieszeniu, dlatego też należy liczyć się z takimi właśnie skutkami ubocznymi, które zazwyczaj po 2 dniach samoczynnie ustępują.

Dlaczego nie należy przyjmować chlorelli tuż obok witaminy C?

Witamina C jest silnym antyutleniaczem, podobnie jak fioletowe jagody, purpurowa kukurydza, jagoda acai, zielona herbata, resweratrol, ALA, witamina E, ogromnie przeciw-utleniająca astaksantyna, oraz inne.

Chlorella zalicza się do pochłaniaczy, jak spirulina, ziemia okrzemkowa, chlorofil w płynie, czy węgiel aktywowany, ale właśnie to jest powodem, że będzie wiązała/przyciągała do siebie metale ciężkie, aby wyprowadzić je z organizmu drogą przez jelita.

W tym samym czasie podany silny przeciwutleniacz w postaci witaminy C będzie z kolei starał się rozluźnić wiązanie metali ciężkich , w tym rtęci, które chlorella już przyciągnęła, co grozi tym, że toksyny te mogą z powrotem dostać się do najbardziej wrażliwych tkanek, takich jak wątroba, mózg i nerki.

Jest to podstawowy powód, aby nie przyjmować witaminy C wraz z chlorellą, należy robić minimum 3 godzinną przerwę

Rzecz dotyczy oczywiście tylko poważnych chelatacji chlorellą, gdy przyjmuje się duże ilości chlorelli (15 gram i więcej dziennie), a nie codziennej suplementacji w ilości 3 gramy. Wtedy po prostu nie przyjmujemy razem.

Uwaga!
  • W przeciwieństwie do alg morskich, chlorella zawiera tylko niewielkie ilości jodu i dlatego nie wpływa na funkcjonowanie gruczołu tarczycowego.
  • Możliwe negatywne odczucia:
    ze względu na silnie oczyszczający charakter chlorelli, i detoksykację organizmu mogą wystąpić łagodne bóle głowy, biegunka, lub gazy przy pierwszym dodaniu jej do swojej diety. Objawy te są normalne i powinny ustąpić w ciągu kilku dni. Jeśli wystąpią takie objawy, należy spróbować zmniejszenia następnej dawki o połowę. Jednak jeśli objawy utrzymują się, należy natychmiast zaprzestać korzystania z tego pokarmu i skonsultować się z lekarzem.
  • Nawet dzieci mogą przyjmować Chlorellę, która wspiera ich prawidłowy wzrost i rozwój.
  • Kobiety w ciąży lub w okresie karmienia piersią również mogą zażywać chlorellę.
  • Sam codzienny protokół odtruwający chlorellą powinien opierać się na podawaniu jej w porcjach podzielonych, popijając je wodą, lub nawet sokiem, na pół godziny przed posiłkiem, lub przed lewatywami z kawy. O ile oczywiście stosujemy ten rodzaj odtruwania.
  • Nie należy dodawać chlorelli do gorących napojów, lub czegokolwiek co jest mocno ogrzewane, gotowane lub pieczone, bowiem ciepło istotnie zniszczy jej wartości odżywcze. Zamiast tego można dodawać ją do zimnych napojów, jogurtów, lub nawet do zimnych deserów.
  • Jeżeli dla celów detoksykacyjnych nie zachowamy półgodzinnego odstępu przed posiłkiem możemy nie skorzystać z kapitalnej właściwości chlorelli.

Dawkowanie:

Odpowiednia, oczyszczająca ilość dawkowania chlorelli dziennie dla osoby dorosłej to, najlepiej w porcjach po 2g do 3 g na pół godziny przed trzema posiłkami.

  • Miesięczny protokół spożywania/oczyszczania chlorellą:

Gdy po raz pierwszy dodajemy chlorellę do swojej diety proponuje się robić to stopniowo (zwiększając dawkę o 1 tabletkę pół gramową co tydzień) z dwóch powodów. Pierwszy, aby powoli przyzwyczajać organizm do nowego pokarmu, nie prowokując go do reakcji alergicznej, a drugi powód, to gdybyśmy faktycznie źle tolerowali/byli uczuleni na chlorellę możemy szybko przerwać dawkowanie na stosunkowo niskim poziomie.

Chlorellę najlepiej byłoby spożywać na pół godziny przed posiłkiem/posiłkami w porcjach podzielonych, lub w całości. Do celów stricte detoksykacyjnych powinniśmy chlorellę brać na pół godziny przed dopuszczalnym wczesnym posiłkiem. Gdy nasz poranny szejk składa się z ogromnej ilości owoców, czyli jest bardzo bogaty w witaminę C i inne antyoksydanty, nie należy brać w tym samym czasie chlorelli w celach odtruwających.


Goździki

goździki

Goździkowiec korzenny został odkryty przez kulturę Wschodu. Właśnie stamtąd przywędrował do Europy. Warto wspomnieć, że jest to jedna z najwcześniej udomowionych przez człowieka roślin przyprawowych. Znaczenie użytkowe, nie tylko kulinarne ale również lecznicze, posiadają suszone pączki kwiatowe, znane jako „goździki”. Można z nich wyodrębnić m.in. olejek lotny, którego głównym składnikiem jest eugenol, garbniki i śluzy. Eugenol to substancja, która zmniejsza aktywność enzymów prowadzących do stanów zapalnych i hamuje rozwój infekcji drożdżowej. Eugenolowi ma również właściwości lekko znieczulające. Wystarczy z 1/4 łyżeczki goździkowego proszku i jednej łyżeczki olejku cynamonowego sporządzić pastę, którą smaruje się czoło przy bólu głowy oraz inne bolące miejsca. Przy bólu zęba zalecane jest żucie goździka lub namoczenie waty w olejku goździkowym i przyłożenie do bolącego miejsca. Badania wykazały, że olejek goździkowy może być wykorzystany w stomatologii jako środek znieczulający, stosowany miejscowo przed wbiciem igły w dziąsło. Pacjenci stwierdzili, że dzięki temu dolegliwości bólowe są mniejsze.

Kilka gramów goździków dziennie wspomaga produkcję insuliny, a przy tym obniża poziom cholesterolu, co potwierdzają badania opisane w 2006 roku na spotkaniu Experimental Biology w San Francisco. Wykazały, że u wszystkich, którzy jedli goździki, bez względu na ilość, nastąpiło obniżenie poziomu glukozy, trójglicerydów oraz "złego" cholesterolu LDL. Poziom "dobrego" cholesterolu HDL pozostał bez zmian. Zaobserwowano też, że olej goździkowy zapobiega tworzeniu się grup nadtlenowych lipidów, które mogą prowadzić do zawału.

Antyseptyczne i przeciwbólowe właściwości goździków zmniejszają dolegliwości związane z przeziębieniem lub grypą. Łagodzą ból gardła, kaszel i udrożnią zatkany nos. Warto więc sięgnąć po herbatę z goździkami w okresie jesienno-zimowych zachorowań.

Goździki zawierają substancje, które świetnie radzą sobie z eliminowaniem wolnych rodników. Dzięki temu nasz organizm wolniej ulega procesowi starzenia. Zawierają liczne substancje antyutleniające, które znakomicie oczyszczają organizm z toksyn. Przede wszystkim usuwają z organizmu takie toksyny jak fenole oraz indole.

Goździki posiadają również właściwości dezynfekujące, co wzmacnia naszą odporność w walce z bakteriami oraz wirusami.

Wykazują działanie wykrztuśne. Olejki eteryczne goździków rozrzedzają gęstą, zalegającą w drogach oddechowych wydzielinę i ułatwiają jej odkrztuszenie. Szczególnie poleca się więc je palaczom.

Badania wykonane przez naukowców wykazały niesamowite działanie goździków. Jak się z nich okazuje, ta przyprawa niweluje ryzyko wystąpienia nowotworu. Najlepiej radzi sobie z rakiem piersi. Badania były wykonane za pomocą metody in vitro. Goździki najlepiej działają na komórki rakowe typu MCF 10A, MCF7 i MDA-MB-231.

Na podstawie artykułu: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24330704


Kminek

kminek właściwości

Kminek można znaleźć w każdej kuchni. W wielu tradycjach kulinarnych ma szczególne znaczenie, a dla niektórych potraw jest wręcz kluczowy. Ale to nie jego walory smakowe zdecydowały o uwzględnieniu go w składzie wielu preparatów. Należy do najstarszych roślin znanych ludzkości. Kminek zwyczajny jest rośliną cenioną ze względu na właściwości lecznicze jej owoców. Mają one postać wydłużonych rozłupek, które wyglądem przypominają owoce kminu rzymskiego. Jednak kminek zwyczajny (Carum carvi) i kmin rzymski (kumin, Cuminum cyminum) to całkiem inne rośliny. W medycynie naturalnej zastosowanie znalazły nie tylko owoce kminku, lecz także otrzymywany z nich olejek kminkowy.

Wartości odżywcze kminku zwyczajnego (jednej łyżeczce - 2,1 g)

  • Białko ogółem - 0.42 g
  • Tłuszcz - 0.31 g
  • Węglowodany - 1.05 g
  • Błonnik - 0.8 g

Ponadto zawiera takie witaminy jak witamina C, tiamina, ryboflawina, niacyna, witamina B6, kwas foliowy, witamina A, witamina E oraz liczne minerały, w tym wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas, sód, cynk. Ponadto w 100 g kminku zwyczajnego pojawia się 0,62 g nasyconych kwasów tłuszczowych (jednonienasycone – 7,13 g; wielonienasycone – 3,27 g).

Do licznych właściwości kminku należy działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie żołądka, jelit, przewodów żółciowych, a także regulacja dopływu żółci i soku trzustkowego do dwunastnicy. Kminek pomaga więc na wiele dolegliwości związanych z układem trawiennym, w tym wzdęcia, bóle brzucha, lekkie zaparcia czy brak apetytu. Kminek zaleca się zwłaszcza osobom starszym, mającym problemy z zaburzeniami wydzielania i przepływu żółci, zmagającym się z atonią jelit (ustanie perystaltyki jelit) oraz nerwicą wegetatywną.

Przy dolegliwościach żołądkowych można zastosować napar z kminku. W tym celu 1 łyżeczkę zmielonych owoców zalewa się 250 ml wrzątku i odstawia na 15 minut pod przykryciem. Po przecedzeniu napar należy pić trzy razy dziennie.

Natomiast kminek w połączeniu z masłem sprawdza się przy zapaleniu zatok. Na suchej patelni należy uprażyć 100 g nasion kminku, a gdy przestygną, dodać 200 g klarowanego masła i wymieszać. Taką miksturę należy spożywać codziennie po 1-2 łyżeczki.

Kminek ma również właściwości moczopędne. Olejek kminkowy znajduje zewnętrzne zastosowanie w przypadkach powierzchniowych zakażeń bakteryjnych, grzybiczych i pasożytniczych, jak np. świerzb. Ponadto wspomaga usuwanie cellulitu. Olejek kminkowy można wykorzystać także do przeciwbólowego masażu. W tym celu należy zmieszać 3-5 krople olejku z łyżeczką oleju bazowego i masować bolące miejsca. Warto wiedzieć, że olejek kminkowy służy także jako dodatek do mydeł, płynów odkażających, kremów kosmetycznych, past do zębów i perfum.

Herbata kminkowa jest jednym ze sprawdzonych sposobów na kolkę u niemowląt, gdyż kminek łagodzi skurcze mięśni gładkich brzucha. Jeśli więc dziecko zaczyna nagle i głośno płakać, ma napięty brzuszek, pręży się, podkurcza nóżki, a przytulenie malca pomaga tylko na chwilę, można sięgnąć po herbatkę z kminku.

Badania wykazują skuteczność wyciągu z kminku w obniżaniu wskaźników lipidowych takich jak cholesterol ogółem oraz stężenie trójglicerydów.


Koniczyna czerwona

czerwona koniczyna właściwości

„Koniczyna czerwona - w łagodzeniu objawów menopauzy”: Naturoterapia w praktyce, ISSN 2544-0594, NR ART. 469506, s. 60-64

Menopauza, choć często bywa traktowana w kategoriach choroby, jest naturalnym procesem w życiu każdej kobiety. Podobnie jak dojrzewanie płciowe ma swój określony czas i wiąże się z występowaniem różnego rodzaju symptomów. Niekiedy są one na tyle nasilone, iż zaczynaj.ą znacząco wpływać na pogorszenie komfortu życia pacjentki, co bywa bezpośrednią przyczyną poszukiwania możliwości łagodzenia przykrych dolegliwości.


Koper włoski (Fenkuł)

O ile walory smakowe kopru i jego zastosowanie jako przyprawy w gospodarstwie domowym (np. do przetworów warzywnych) są powszechnie znane, to o właściwościach leczniczych tej rośliny słyszało niewielu smakoszy.

Zbawienne działanie dla zdrowia ma olejek eteryczny, z licznymi korzystnymi związkami chemicznymi, zawarty w tej roślinie . Ponadto koper włoski zawiera flawonoidy, tłuszcze i białka. W koprze włoskim znajdziemy też potas, który obniża wysokie ciśnienie krwi i chroni przed uszkodzeniami naczyń krwionośnych (jedno warzywo pokrywa dzienne zapotrzebowanie na potas w 50 proc.). W składzie kopru włoskiego są również witaminy z grupy B – zwłaszcza B1 i kwas foliowy (B9) oraz witamina A. Inne cenne pierwiastki obecne w fenkule to magnez, fosfor i wapń.

koper włoski fenkuł

Owoc kopru ma właściwości rozkurczowe – zmniejsza napięcie mięśni gładkich przewodu pokarmowego. Stosuje się go przy zaburzeniach trawienia i braku apetytu, ponieważ pobudza wydzielanie soku żołądkowego i żółci. Zmniejsza napięcie mięśni gładkich brzucha, dlatego sprawdza się przy bólach brzucha i wzdęciach. Owoce fenkułu wzmagają także ruchy perystaltyczne jelit, dlatego można je stosować przy nieregularnym wypróżnianiu i zaparciach. Często dodaje się je do preparatów przeczyszczających w celu złagodzenia skurczów jelit. Ponadto mogą być stosowane pomocniczo w leczeniu chorób układu moczowego.

Jest skutecznym środkiem wiatropędnym, zmniejsza wzdęcia i przywraca prawidłowe czynności trawienne. Herbatka z kopru włoskiego powszechnie jest uważana za sprawdzony sposób na kolkę u niemowląt, pobudzenie laktacji czy złagodzenie bólu miesiączkowego.

Koper włoski zwiększa objętość wydzieliny oskrzelowej i zmniejsza jej gęstość, a także przywraca prawidłowy ruch nabłonka rzęskowego, dlatego w ziołolecznictwie stosuje się go jako środek wykrztuśny.

W ziołolecznictwie olejek eteryczny z kopru włoskiego stosuje się zewnętrznie, gdyż działa bakteriobójczo oraz przeciwpasożytniczo, np. na świerzbowce.

Koper włoski sprawdzi się także przy zapaleniu jamy ustnej i w aftach.

Dzięki działaniu wykrztuśnemu, a także przeciwgorączkowemu i napotnemu, fenkuł doskonale sprawdzi się w walce z przeziębieniem. Olejek koprowy z dodatkiem mleka i miodu jest stosowany jako środek wykrztuśny w schorzeniach dróg oddechowych. Pomocne mogą okazać się również inhalacje z wykorzystaniem olejku z kopru włoskiego. Wystarczy do miski z gorącą wodą dodać kilka kropel olejku, następnie nakryć głowę ręcznikiem, pochylić się nad naczyniem i wdychać opary. Inhalacja nie powinna trwać dłużej niż 15 minut.

Ważne

Większe dawki olejku koprowego podane doustnie mogą wywołać odurzenie, drgawki kloniczne, podrażnienie błon śluzowych żołądka i jelit oraz przekrwienie mózgu i płuc.

Koper włoski może być również przyczyną reakcji alergicznej

Przetworów z owocu kopru włoskiego (np. herbatek) nie należy stosować systematycznie dłużej niż 2 tygodnie

Herbatki i inne przetwory z owoców kopru włoskiego nie są wskazane w czasie ciąży. Kobiety karmiące piersią przed spożyciem herbatki z kopru włoskiego powinny skonsultować się z lekarzem

Propozycja:

Z owocu kopru włoskiego można przygotować carpaccio, doprawić solą, pieprzem i skropić oliwą, sosem vinegret lub octem balsamicznym zmieszanym z miodem. Posypać parmezanem, pestkami dyni czy orzechami włoskimi. Pasują do niego również kapary, jabłka, seler oraz cytrusy.

Działanie:

  • Rozkurczowe
  • Reguluje trawienie
  • Wykrztuśne

Wskazania:

  • Wzdęcia
  • Skurcze jelit
  • Kłopoty z trawieniem
  • Choroby górnych dróg oddechowych

Młody jęczmień

młody jęczmień

Sproszkowany sok z trawy młodego jęczmienia wykazuje silne działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i regeneracyjne. Jest bogatym źródłem witamin, minerałów, chlorofilu i protein w idealnych proporcjach. Zawiera 30 razy więcej witamin z grupy B niż mleko, ponadto betakaroten (prowitamina A), witaminę, żelazo i wapń. Posiada też duże ilości minerałów takich jak: magnez, potas, miedź, cynk i żelazo. Zawiera ponad 20 aminokwasów, w tym lizynę, walinę - bardzo ważną w metabolizmie mięśniowym, leucynę, izoleucynę, fenyloalaninę, czy metioninę. W tym wszystkie osiem niezbędnych aminokwasów, których organizm nie może sam wytworzyć. W swoim składzie ma cenne silne antyutleniacze - SOD (superoxid dysmutase), który znajdziemy również w chlorelli oraz isoflawonoid izowiteksyna (2-O-GIV), które mają silniejsze działanie antyoksydacyjne od witaminy A i E, przez co spowalniają procesy starzenia komórkowego, oraz przyspieszają procesy regeneracyjne komórek. Kolejny ważny element to P4D1 mający zdolność odbudowywania uszkodzeń DNA.

Dodatkowo chlorofil zawarty w młodym jęczmieniu wykazuje działanie bakteriobójcze, przeciwzapalne i dezodoryzujące. Chlorofil stymuluje zaopatrzenie w tlen krwinek czerwonych, neutralizuje toksyny łącznie z metalami ciężkimi. Ma również silne działanie antymiażdżycowe oraz właściwości antymutagenne i antykancerogenne. Mukopolisacharydy będące składnikiem jęczmienia działają wzmacniająco i ochronnie na serce oraz naczynia krwionośne, obniżając poziom lipidów we krwi. Młody jęczmień jest bardzo popularnym specyfikiem w kontekście odchudzania. Wiele osób chwali się zrzuceniem nawet kilkunastu kilogramów tylko dlatego, że włączyło sproszkowany młody zielony jęczmień do swojej diety.

Zawiera dużo błonnika pokarmowego, który nie tylko sprzyja diecie odchudzającej, ale też wpływa na polepszenie pracy układu pokarmowego, zmniejsza ryzyko raka jelita grubego, a także przyspiesza metabolizm tłuszczów i obniża cholesterol.

Pomocny jest w leczeniu trądziku młodzieńczego i owrzodzeń. Co ciekawe, łagodzi stany zapalne w stawach, a jednocześnie łagodzi bóle stawów. Może łagodzić dolegliwości żołądkowe, ponieważ dzięki wysokiej zawartości chlorofilu odkwasza organizm i zapewnia zachowanie równowagi zasadowo-kwasowej.

Ponadto badania naukowe dowodzą, że sok z jęczmienia może być skuteczniejszy od leków sterydowych, a ma mniejsze spektrum skutków ubocznych. W praktyce, lekarze zgadzają się, że sok z jęczmienia jest pomocnym suplementem diety przy wielu chorobach, w tym artretyzmie, migrenowych bólach głowy, astmie, przemęczeniu oraz zaburzeniach pokarmowych oraz może wspomóc oczyszczanie skóry. Jęczmień uznaje się także za korzystny w przypadku innych chorób, takich jak cukrzyca. Według pracy naukowej opublikowanej w Diabetes and Metabolism (Cukrzyca i Metabolizm), regularne spożycie jęczmienia działa korzystnie na zmniejszenie poziomu cholesterolu i ilości wolnych rodników we krwi w cukrzycy II typu .

Uwaga!

Przekroczenie zalecanej dziennej normy spożycia może wywołać skutki uboczne w postaci rozregulowanej pracy jelit, zawrotów głowy, nudności, zmęczenia czy pogorszenia pracy wątroby i nerek.

Przeciwwskazania

  • alergicy - młody jęczmień jest rośliną trawiastą
  • osoby z nietolerancjami pokarmowymi - niestety często w sproszkowanym jęczmieniu pojawia się soja, seler czy gluten, które nie są tolerowane przez wiele osób (na opakowaniu widnieje informacja o ewentualnej zawartości innych składników w śladowych ilościach).

Mięta

mięta właściwości

Mięta jest bardzo ważnym elementem odwiecznego „żelaznego” zestawu roślin wykorzystywanych przez ludzi na wielu kontynentach. Działanie mięty zawdzięczamy obecności olejku eterycznego, a w szczególności zawartego w nim mentolu.

Mięta pieprzowa (Mentha piperita ), zwana także miętą lekarską, należy do ziół, których właściwości i działanie doceniano już w starożytności. W lecznictwie znalazło zastosowanie zarówno ziele mięty pieprzowej, jak i jej liście, olejek i mentol (Mentholum), który jest uzyskiwany jest z olejku przez wymrażanie. Liście mięty zielonej zawierają: białka i węglowodany. Oprócz tego roślina ta jest bogata w wapno, fosfor, żelazo i magnez. Stanowi również bogate źródło witaminy A oraz witaminy B3.

Choć mięta jest jednym z najwszechstronniejszych ziół, to jednak najpopularniejszy jest jej wpływ na pracę żołądka i wątroby. Zmniejsza również napięcie mięśni gładkich jelit i dróg żółciowych, przywracając prawidłowe ruchy perystaltyczne.

Liść mięty ma działanie antyseptyczne i przeciwpasożytnicze (bakterie). Napar z mięty jest polecany w bakteryjnym zapaleniu dróg żółciowych.

W medycynie ludowej liście mięty pieprzowej oraz olejek miętowy stosuje się w bólach żołądka, zaburzeniach trawienia, nudnościach, niestrawności, a także w kolkach jelitowych, czy skurczach górnego odcinka przewodu pokarmowego i dróg żółciowych, ponieważ wykazują działanie rozkurczowe i obniżają napięcie mięśni gładkich. Odpowiadają za to flawonoidy oraz związki zawarte w olejku miętowym, a przede wszystkim sam mentol.

Miętę pieprzową można także stosować w niestrawności z zaburzeniami wydzielania soków trawiennych. Zwiększa bowiem ilość soku żołądkowego, co ułatwia trawienie i przyswajanie pokarmów. Ponadto przywraca prawidłowe ruchy perystaltyczne jelit, umożliwia odpowiednie przemieszczanie treści jelitowej oraz odejście gazów, a tym samym zapobiega wzdęciom. Niestety w przypadku nadkwaśności żołądka mięta może powodować nasilenie dolegliwości.

Mięta przynosi ulgę również w schorzeniach wątroby i dróg żółciowych, zapaleniu pęcherzyka żółciowego, a także w lekkiej niewydolności wątroby i zmniejszonym wytwarzaniu żółci. Współczesna fitoterapia poleca jej stosowanie pomocniczo w kamicy żółciowej i żółtaczce oraz w okresie rekonwalescencji po przebytym zapaleniu wątroby.

Olejek z mięty pieprzowej jest stosowany w nieżytach górnych dróg oddechowych i stanach zapalnych błony śluzowej jamy ustnej. Wspomniany olejek można stosować do inhalacji w łagodzeniu objawów zapalenia zatok, przeziębienia i grypy. Wystarczy wlać 3-4 krople do gorącej wody. Olejek z mięty można stosować także zewnętrznie - w obszarze piersi i nosa. Jednak z tej praktyki należy zrezygnować u niemowląt i małych dzieci, ze względu na możliwość wystąpienia skurczu krtani i oskrzeli.

Napar z tego zioła ma zastosowanie jako środek łagodzący dolegliwości towarzyszące migrenie. Olejek miętowy można stosować miejscowo w postaci maści lub balsamu w nerwobólach i bólach mięśniowych.

Liście mięty, w postaci nacierań oraz mazideł, wykazują działanie przeciwświądowe, miejscowo znieczulające i przeciwzapalne. Ponadto wywołują uczucie chłodu. W związku z tym w medycynie naturalnej zaleca się ich stosowanie m.in. w przebiegu ospy wietrznej.

Poza tym mięta pieprzowa może przyśpieszyć proces gojenia nieestetycznych pęcherzy, będących objawem opryszki. Udowodniono naukowo, że wodne wyciągi z liści mięty hamują aktywność tego wirusa. Ekstrakty z liści mięty wykazują w badaniach in vitro nie tylko działanie przeciwwirusowe, lecz także przeciwbakteryjne. Liście mięty w stężeniu 0,1-2,0% (w/v) hamują wzrost bakterii, takich jak Salmonella typhimurium (czerwona), gronkowiec złocisty i Vibrio parahaemolyticus. Działanie przeciwbakteryjne liści mięty jest przypisywane garbnikom i niektórym składnikom olejku eterycznego, zwłaszcza mentolowi i mentonowi. Według niektórych wykazuje aktywność również wobec grzybów drożdżopodobnych z rodzaju Candida oraz dermatofitów i grzybów pleśniowych.

Olejek miętowy działa podobnie jak liść mięty, niektóre jednak jego własności, np. odkażające, wyrażone są silniej, a inne znacznie słabiej. Najskuteczniej działa rozpylony w postaci aerozolu

Ważne

  • Olejek miętowy, podany doustnie w dawkach większych od leczniczych, może wywołać ból brzucha, wymioty, a w dużych dawkach - zachwianie równowagi i głęboki sen. Ze względu na zbyt silne reakcje, jakie może wywoływać po przedawkowaniu, w lecznictwie nie jest stosowany samodzielnie.
  • Nie zaleca się go stosować samego także zewnętrznie, gdyż w niektórych przypadkach może wywoływać podrażnienia i zaczerwienienie skóry. W związku z tym lepiej go rozcieńczyć, np. oliwą z oliwek czy olejkiem z migdałów.
  • Ostrożnie należy go stosować u osób w starszym wieku lub u małych dzieci.
  • Nie powinny po niego sięgać kobiety w ciąży.
  • W przypadku nadkwaśności żołądka mięta może powodować nasilenie dolegliwości

Ostropest plamisty

ostropest plamisty właściwości

Lecznicze i pielęgnacyjne właściwości tej rośliny doceniane są od średniowiecza. Obecnie jest ona stosowana w wielu częściach świata na różnego rodzaju dolegliwości. W dobie ciągłego stresu i pośpiechu ostropest jest szczególnie cenny, jako że jest jednym z najlepszych środków przeznaczonych do przeprowadzenia detoksykacji organizmu i stymulowania procesów regeneracji wątroby. Powszechnie występuje w Polsce, głównie na terenach uprawnych. Ostropest plamisty (oset), ze względu na bogactwo substancji aktywnych, wykorzystywany jest w przemyśle farmaceutycznym, kosmetycznym i weterynaryjnym. Roślina stosowana jest również w ziołolecznictwie i medycynie naturalnej.

Ostropest zawiera:

  • Sylimarynę, czyli unikalny kompleks flawonolignanów, wykazujący właściwości przeciwzapalne, przeciwutleniające, spazmolityczne, odtruwające i żółciopędne, redukuje poziom cholesterolu, chroni przed miażdżycą, wspomaga regenerację wątroby, chroni wątrobę przed działaniem trucizn i toksyn, działa przeciwnowotworowo, zmniejsza ryzyko powstawania kamieni żółciowych. Na podstawie sylimaryny tworzy się leki na osłonę wątroby np. przy antybiotykoterapii.
  • Kwasy organiczne – związki o działaniu antybakteryjnym, żółciopędnym i wspomagającym trawienie.
  • Fitosterole – sterole roślinne, które pozwalają na obniżenie poziomu szkodliwego cholesterolu.
  • Garbniki – związki o działaniu antyoksydacyjnym, ściągającym, przeciwzapalnym.
  • Kwas linolowy – chroni przed nowotworami, chorobami układu krążenia, zwiększa wrażliwość komórek na insulinę, przyspiesza przemianę materii.
  • Witaminy C i K, sole mineralne, aminy biogenne.

Istnieje kilka form w jakich można przyjmować ostropest:

  • nieprzetworzone, całe ziarna,
  • ziarna mielone,
  • olej z nasion ostropestu,
  • tabletki lub kapsułki ze skoncentrowaną dawką sylimaryny.

Sugerowana dzienna dawka ostropestu w formie ziaren lub proszku wynosi zwykle około dwóch łyżeczek. Zaleca się, aby w ciągu doby nie przekraczać dawki 300 mg. Spożycie zbyt dużej ilości ostropestu może wywołać efekt przeczyszczający!

Zażywając sylimarynę w postaci drażetek lub kapsułek, zawsze należy przestrzegać dawkowania sugerowanego przez producenta konkretnego suplementu.

Przeciwwskazania:

Ze szczególną ostrożnością do stosowania ostropestu plamistego powinny podchodzić osoby chorujące na cukrzycę, jako że roślina wpływa na obniżenie poziomu cukru we krwi. Kobiety przyjmujące antykoncepcję hormonalną powinny przedyskutować kwestię spożywania rośliny ze swoim lekarzem prowadzącym, gdyż może ona obniżać skuteczność zażywanych przez nie tabletek antykoncepcyjnych. Osoby u których występuje niedrożność dróg żółciowych muszą całkowicie zrezygnować ze stosowania ostropestu, podobnie jak kobiety w ciąży i karmiące piersią. Należy pamiętać, że roślina wykazuje działanie przeczyszczające, dlatego nie można przesadzać z jej jednorazowo spożywaną ilością.

Ostropest plamisty jest pomocnym środkiem przy:

  • marskości wątroby,
  • stłuszczeniu wątroby (alkoholowe lub niealkoholowe),
  • kamicy żółciowej,
  • nieżytu dróg żółciowych,
  • wirusowym zapalenie wątroby,
  • wysokim poziomie cholesterolu,
  • uszkodzeniu wątroby spowodowanym alkoholem, narkotykami, farmaceutykami i innymi substancjami toksycznymi,
  • cukrzycy,
  • stanach zapalnych skóry.
  • Oset poprawia koncentrację i pamięć. Po ostropest plamisty chętnie sięgają także kobiety zmagające się z endometriozą i przedłużonym miesiączkowaniem. Jego cudowne właściwości doceniają osoby miewające problemy z trawieniem, u których występują wzdęcia, krwawienie z jelita grubego lub występują żylaki odbytu. Dotychczas przeprowadzone badania pokazują, że regularne przyjmowanie ostropestu przyczynia się do obniżenia poziomu cholesterolu we krwi. Dodatkowo roślina skutecznie wzmacnia naczynia włosowate, co korzystnie wpływa na nasz układ krwionośny.

    Najlepszą formą do stosowania ostropestu są jego niezmielone ziarna, które posiadają najwięcej wartości odżywczych. W rozdrobnionej formie szybko wietrzeją tracąc lecznicze substancje. Poleca się więc, by spożywać nasiona w całości lub mielić tuż przed zjedzeniem. Do rozdrobnienia owoców ostropestu można użyć moździerza lub młynka do kawy.

    Ziarna ostropestu można spożywać razem z potrawami (mają neutralny smak) jako dodatek do owsianki, sałatki, kanapek, grillowanych warzyw, makaronów, koktajli czy domowego chleba.

    Ponadto z owoców rośliny można przyrządzić również:

  • Napar z ostropestu – dwie łyżeczki świeżo zmielonych nasion zalać ½ szklanki wrzątku, wymieszać i odstawić na 10-15 minut. Napar spożywać 2 razy dziennie.
  • Nalewkę z ostropestu - 100 g świeżo zmielonych ziaren umieścić w szklanej butelce i zalać 500 ml spirytusu. Szczelnie zakręcić i odstawić w ciepłe i ciemne miejsce na 14 dni. Następnie odcedzić i przelać płyn do czystej butelki. Nalewkę spożywać 2-3 razy dziennie w dawce 10-15 kropli.
  • Ostropest plamisty można wykorzystać również do celów kosmetycznych. Olej z nasion ostropestu stosuje się do bezpośrednio na skórę w takich problemach jak przesuszenie, odwodnienie, zwiotczenie, oparzenia słoneczne, widoczne oznaki starzenia się skóry. Dzięki właściwościom przeciwzapalnym i antyoksydacyjnym ostropest sprawdza się również w łagodzeniu objawów dermatoz (na przykład łuszczycy, rumienia). Olej z ostropestu można stosować również na włosy i skórę głowy, zwłaszcza w przypadku zniszczonych, suchych i wypadających włosów.


    Skrzyp polny

    Skrzyp polny (łac. Equisetum arvense) jest rośliną leczniczą, którą można spotkać na wilgotnych łąkach, polach, miedzach, kartofliskach, przydrożach, skarpach czy nasypach kolejowych. Właściwości lecznicze skrzypu od dawna są wykorzystywane w medynie naturalnej. Pędy skrzypu polnego, pojawiające się wczesna wiosną, stanowią surowiec zielarski. Zawierają krzemionkę (kwas krzemowy) oraz flawonoidy, sole mineralne, kwasy organiczne i saponiny. Pędy skrzypu zbiera się od połowy lipca do końca sierpnia, ponieważ wtedy zawierają najwięcej krzemionki.

    W skrzypie znajdują się flawonoidy, czyli składniki bioaktywnie czynne. Można do nich zaliczyć takie związki jak: kwercetyna, kemferol i apigenina. Kwercetyna i rutyna posiadają działanie antyoksydacyjne, chroniąc przed działaniem wolnych rodników. Skrzyp zawiera również kwasy organiczne (kwas askorbinowy, krzemowy, jabłkowy, szczawiowy), żywicę oraz witaminę C. Skrzyp polny bez wątpienia ma dobroczynny wpływ na organizm ludzki. Dzięki cennym substancjom o działaniu prozdrowotnym posiada właściwości lecznicze i nazywany jest „pierwiastkiem urody”.

    Skrzyp polny wykazuje działanie moczopędne, wspomaga proces walki z opuchlizną i obrzękami, jest pomocny w walce z kamicą nerkową i stanami zapalnymi dróg moczowych. Obecność flawonoidów w tej roślinie zwiększa objętość wydalanego moczu i usuwa nadmiar moczanów, w związku z tym jej odwary stosuje się jako słaby środek moczopędny w mało nasilonych schorzeniach dróg moczowych. Działa również lekko rozkurczowo na drogi żółciowe i moczowe, a tak że uszczelnia ściany naczyń krwionośnych. Poza tym stosuje się go w kamicy moczowej, w gośćcu stawowym i skazie moczanowej. Niweluje obrzęki kończyn dolnych, uszczelniając naczynia krwionośne. Skrzyp ma także właściwości odżywcze, które pozytywnie wpływają na mineralizację kości. Szczególnie poleca się go osobom starszym.

    Dodatkowo korzystnie oddziałuje na przemianę materii, błony śluzowe, skórę, włosy, naczynia krwionośne (np. przy zaburzonej gospodarce hormonalnej w starszym wieku), stosuje się go na ciężko gojące się rany/odleżyny – zewnętrzne i wewnętrzne, bóle artretyczne, reumatyzm, nerwobóle. Odwary ze skrzypu polnego można stosować pomocniczo w przypadku obfitych miesiączek. Współczesna fitoterapia poleca ich stosowanie również w krwawieniach z żylaków odbytu, z owrzodzeń okrężnicy oraz ze wrzodów żołądka i dwunastnicy, a tak że w krwawieniach z nosa i płuc.

    Pomocny jest również w leczeniu oparzeń. Można go stosować w stanach zapalnych skóry, w postaci okładów. Poza tym stosuje się go w niektórych chorobach skórnych wywołanych nagromadzeniem we krwi szkodliwych produktów przemiany materii, m.in. w łuszczycy. Po skrzyp polny mogą sięgać także osoby zmagające się z cerą naczynkową, gdyż wzmocni on naczynka i zmniejszy ryzyko ich pękania.

    Dodatkowo działa przeciwkrwotocznie i odtruwająco. Zawiera sole glinu, potasu, magnezu, substancje mineralne, fenylokwasy, sterole roślinne i saponiny. Skrzyp polny jest bogaty w krzemionkę łatwo przyswajalną przez nasz organizm. Krzemionka spowalnia proces starzenia się, powstrzymuje siwienie włosów i wzmacnia je. Zwiększa również naszą odporność na zakażenia bakteryjne i grzybicze. Zewnętrznie odwary służą do płukania w stanach zapalnych jamy ustnej.

    Oprócz tego skrzyp reguluje procesy starzenia i znajduje zastosowanie lecznicze w profilaktyce miażdżycy. Zawarty w nim krzem utrzymuje elastyczność tkanki łącznej, a flawonoidy powstrzymują odkładanie się cholesterolu i tłuszczu.

    Skrzyp polny znajduje zastosowanie równie przy problemach z nadmierna potliwością stóp. Dzięki niemu nadmiar potu, zamiast wydostać się na powierzchnię skóry, zostanie wydalony wraz z moczem, co może się wiązać z częstszymi wizytami w toalecie.

    Dzięki zawartemu w skrzypie polnym krzemowi włosy są lśniące i mocne, paznokcie się nie rozdwajają, a proces starzenia się skóry zostaje zahamowany.

    Wyciąg ze skrzypu polnego ma potencjalne działanie uspokajające i przeciwdrgawkowe.

    Uwaga!

    • skrzyp polny zawiera antywitaminę (antymatabolit) B1, dlatego w przypadku długotrwałego podawania wyciągów z tej rośliny dietę należy wzbogacić o witaminę B1; w przypadku zażywania tygodniowego należy zrobić przerwę 2–3 dniową
    • należy pamiętać, iż zioła zawierają składniki, które mogą wchodzić w interakcje z lekami, innymi ziołami i suplementami, np. z kortykosteroidami, diuretykami, lekami przeczyszczającymi (stymulantami) – ryzyko hipokaliemii, preparatami zawierającymi lukrecję – ryzyko hipokaliemii i potencjalna kardiotoksyczność, digoksyną – utrata potasu może powodować wzrost toksyczności digoksyny (możliwość wystąpienia niskiego poziomu potasu – hipokaliemii) oraz litem (może prowadzić do nadmiernego gromadzenia się litu w organizmie)
    • nie należy stosować skrzypu w przypadku zaburzeń rytmu serca i pracy nerek, w tym kłębuszkowego zapalenia nerek
    • skrzyp nie jest także zalecany kobietom w ciąży i karmiącym
    • może wypłukiwać potas z organizmu, nie jest więc wskazany dla osób które są narażone na niski poziom tego pierwiastka w organizmie
    • nie powinno się również regularnie pić alkoholu podczas przyjmowania preparatów ze skrzypem, gdyż spowoduje to spadek ilości tiaminy w organizmie.

    Szałwia

    szałwia właściwości

    Szałwia zawsze była jedną z najchętniej stosowanych roślin leczniczych. Z jej właściwości ludzie korzystali już wiele wieków przed naszą erą. Pochodzi z basenu Morza Śródziemnego, ale dobroczynne działanie tej rośliny doceniano w różnych kręgach kulturowych i w różnych epokach. Surowcem szałwii są liście, w których znajdują się olejki lotne oraz garbniki. Wyciąg z jej liści wykazuje działanie przeciwzapalne, dezynfekujące, antyseptyczne. Hamuje wzrost saprofitycznej flory bakteryjnej, przeciwdziała nadmiernej fermentacji w jelitach.

    Stosowana zewnętrznie przyspiesza gojenie się ran, czyraków oraz działa odkażająco w stanach zapalnych jamy ustnej i gardła. Herbata z liści łagodzi stany zapalne żołądka i jelit, przeciwdziała biegunce, a zewnętrznie służy di płukania jamy ustnej i dziąseł w ich stanach zapalnych. Po rozcieńczeniu służy również do kąpieli leczniczych – ma bowiem właściwość oczyszczania skóry.

    Współczesne laboratoria badawcze i w badania kliniczne potwierdzają skuteczność szałwii – zwłaszcza jeżeli chodzi o jej właściwości odkażające i łagodzące. W badaniach opublikowanych przez Deutsche Apotheker Zeitung wykazano, że w metodzie in vitro wyciąg z szałwii silnie hamuje rozwój bakterii powodujących czerwonkę, jak i E. coli, B.paracoli, Enterobacter aerogenes, oraz Enterococcus. Natomiast umiarkowanie hamuje rozwój Staphylococcus aureus i alpha-hemolytic streptococci. Badacze z Uniwersytetu w Wiedniu sugerują silne właściwości przeciwzapalne szałwii. Znane są również jej właściwości przeciwcukrzycowe. Badacze z Portugalii sugerują, iż szałwia może być pomocna w prewencji cukrzycy typu 2 poprzez obniżenie stężenia glukozy u osób w grupie ryzyka. Jej efekt został nawet porównany do metforminy - znanego leku stosowanego w prewencji i leczeniu cukrzycy.

    Wszystkie te właściwości sprawiają, że szałwię można znaleźć w składzie wielu współczesnych medykamentów i parafarmaceutyków naturalnych, przeznaczonych zarówno do stosowania wewnętrznego (głównie w przypadku schorzeń przewodu pokarmowego), jak i zewnętrznego.


    Zdrowe zamienniki cukru

    zamienniki

    Na sklepowych półkach można znaleźć ich wiele. Czy wiemy, które z nich są naturalne, warte polecenia a od których powinniśmy trzymać się z daleka?

    Naukowcy zaczynają coraz głośniej mówić o szkodliwości cukru. Liczba przypadków otyłości, cukrzycy typu 2 oraz chorób serca rośnie w szalonym tempie. W XX wieku zaczęliśmy konsumować cukier w ogromnych, dużo większych niż wcześniej ilościach.

    Hormon o nazwie leptyna jest odpowiedzialny za poczucie sytości. Gdy spożywamy zbyt dużo węglowodanów, nasz mózg ma problem z rozpoznaniem „sygnałów” wysyłanych nam przez leptynę, która zostaje zagłuszona przez nadmierną ilość cukru we krwi. To powoduje, że konsumujemy więcej, ponieważ dłużej czujemy się głodni.

    Nadmiar cukru wywiera silny i negatywny efekt na funkcjonowanie mózgu. Powoduje senność oraz drastyczny spadek naszej zdolności oceny i zapamiętywania. Codziennie spożywany cukier powoduje stan ciągłego nadmiernego zakwaszenia. W celu przywrócenia równowagi i dla zabezpieczenia krwi nasz organizm pobiera coraz większą ilości pierwiastków magazynowanych w naszym ciele. Przykładem mogą być nasze kości i zęby, z których pobierany jest wapń, powodując nie tylko próchnicę, ale również ogólne osłabienie kośćca. Ponadto wzrost ilości cukrów prostych w jelicie grubym jest doskonałym podłożem dla rozwoju grzybów.

    Zbyt duża ilość cukru we krwi powoduje problemy z trzustką, która jest odpowiedzialna za produkcję insuliny. Przyczynia się do otyłości, cukrzycy, chorób serca i tzw. zespołu metabolicznego, czego efektem może być miażdżyca oraz problemy z wątrobą.

    • może powodować nadmiar cukru w naszym organizmie:
    • uszkadza układ odpornościowy
    • zaburza równowagę minerałów w organizmie
    • zdenerwowanie, trudność koncentracji, u dzieci rozkapryszenie
    • podnosi stężenie trójglicerydów
    • obniża reakcję obronną na infekcje bakteryjne
    • uszkodzenie nerek
    • zmniejsza stężenie dobrych lipoprotein (HDL)
    • prowadzi do niedoboru chromu
    • zaburza wchłanianie wapnia i magnezu
    • osłabia wzrok
    • może powodować nadkwasotę
    • podnosi poziom adrenaliny u dzieci
    • pogłębia zaburzenia wchłaniania u osób z problemami jelitowymi
    • przyspiesza starzenie się organizmu
    • przyczynia się do otyłości
    • zwiększa ryzyko choroby Crohna – zapalenia jelit i owrzodzenia jelita grubego
    • pogłębia chorobę wrzodową
    • zaostrza objawy artretyzmu
    • zaostrza objawy astmy
    • może spowodować drożdżycę
    • powstanie kamieni żółciowych
    • wywołać choroby serca
    • zapalenie wyrostka robaczkowego
    • zaostrzyć objawy SM – stwardnienia rozsianego
    • spowodować hemoroidy
    • spowodować pojawienie się żylaków
    • prowadzi do paradontozy
    • przyczynia się do osteoporozy
    • zmniejsza wrażliwość insulinową
    • może zmniejszyć poziom hormonu wzrostu
    • może zwiększyć ciśnienie krwi
    • powoduje senność
    • może wywoływać migreny
    • powoduje alergie pokarmowe
    • przyczynia się do powstawania cukrzycy
    • może wywołać egzemę u dzieci
    • spowodować chorobę wieńcową
    • może przyspieszyć starzenie się skóry zmieniając strukturę kolagenu
    • może spowodować zaćmę
    • rozedmę płuc
    • zwiększyć ilość wolnych rodników we krwi.

    Współczesny przemysł spożywczy chcąc ulepszyć smak jedzenia, zaczął dodawać nieomal do wszystkiego słodziki, a szczególnie bogaty we fruktozę syrop kukurydziany. Obecnie dosładzane są praktycznie wszystkie podstawowe produkty spożywcze (np. jasne pieczywo, jogurty, płatki śniadaniowe). Należy więc wybierać odpowiednie produkty spożywcze, jak najmniej przetworzone przez przemysł spożywczy.

    Czy to oznacza, że jeśli chcemy być zdrowi, musimy zrezygnować ze słodkiego smaku?

    Na szczęście jest sporo zamienników cukru, które nie szkodzą naszemu zdrowiu. Poniżej kilka z nich.

    Stewia

    Stewia występuje w wielu odmianach a najsłodsza spośród nich to Stevia rebaudiana. Liście stewii są 15-45 razy słodsze od sacharozy (cukru), natomiast jej ekstrakty (stewiozydy) nawet do 200 razy słodsze. Do tego są odporne na działanie wysokiej temperatury, co umożliwia produkcję całej palety produktów żywnościowych o obniżonej kaloryczności. Stewiozydy smakują podobnie do sacharozy, ale praktycznie nie mają kalorii, więc nie wywierają wpływu na wzrost stężenia glukozy we krwi, co jest bardzo istotne dla diabetyków.

    Stewiozydy powodują delikatne obniżenie ciśnienia krwi. Przyczyniają się do zmniejszenia częstości występowania chorób cywilizacyjnych, takich jak cukrzyca i otyłość. Dodatkową zaletą jest zapobieganie próchnicy i chorobom dziąseł (nie obniżają pH płytki nazębnej). Substancje słodzące, które występują w liściach stewii, mają właściwości przeciwgrzybicze, są nietoksyczne i niemutagenne. Stewia jest źródłem flawonoidów i składników mineralnych, takich jak wapń, magnez, cynk, potas, krzem, selen i żelazo. Co więcej, może być bezpiecznie stosowana przez osoby chore na fenyloketonurię (wrodzona choroba metaboliczna).

    Ksylitol

    Ksylitol to krystaliczny biały proszek o konsystencji i sma¬ku cukru, ale działający na organizm z zupełnie odmiennym skutkiem. Jego wartość energetyczna nie przekracza 240 kcal/ 100g produktu. Dla porównania 100g cukru białego zawiera 400 kcal. Jego indeks glikemiczny (IG) wynosi 8, gdzie IG glukozy to 100, a sacharozy 70). Oznacza to, że po jego spożyciu poziom cukru i insuliny we krwi podnosi się bardzo powoli, bez gwałtownych skoków. Dla tego polecany jest diabetykom oraz osobom odchudzającym się. Należy do najsłodszych z alkoholi cukrowych. Najczęściej uzyskuje się go z drzewa brzozy, jednak na skalę przemysłową jest pozyskiwany z kukurydzy. Ksylitol nie fermentuje w przewodzie pokarmowym, jak fruktoza, glukoza, laktoza czy sacharoza. Ponadto zapobiega próchnicy, gdyż nie jest metabolizowany do kwasów przez bakterie Streptococcus mutans, które ją wywołują oraz poprzez rozluźnianie struktury płytki bakteryjnej na szkliwie zębowym. Zwiększa również przepływ śliny w jamie ustnej, oczyszcza i chroni zęby przed uszkodzeniami. Liczne badania wykazują, że po¬dawanie niemowlętom odpowiednich dawek ksylitolu znacznie obniża w późniejszym okresie życia rozwój próchnicy. Co więcej, nawet żucie gum z ksylitolem przez kobiety w ciąży zapobiega próchnicy u ich dzieci. Podczas badań prowadzonych na Uniwersytecie Oulu w Finlandii zaobserwowano, że ksylitol zmniejsza możliwość rozwoju ostrego zapalenia ucha środkowego u dzieci nawet o 40%. Wspomaga przyswajanie wapnia w organizmie, czyli wpływa na mineralizację kości. Nie wpływa (w przeciwieństwie do sacharozy) na rozwój grzybów w organizmie.

    Uwaga!

    Ksylitol może być źle tolerowany przez organizm i wywoływać wzdęcia oraz biegunkę. Z tego względu należy go wprowadzać do jadłospisu ostrożnie i stopniowo. Nawet jeśli jest dobrze tolerowany, nie należy przekraczać dziennej dawki 15 g, czyli trzech łyżeczek od herbaty.

    Miód

    Miód jest naturalnym produktem spożywczym, którego właściwości w medycynie i kosmetyce wykorzystywane są od wieków. Posiada podobną kaloryczność co biały cukier (324 kcal/100g), jednak jest nieporównywalnie zdrowszy.

    Naturalny miód zawiera dużo cukrów redukujących, głównie fruktozę i glukozę, w mniejszej ilości sacharozę. Dzięki temu właściwości miodu mogą zostać wykorzystane w leczeniu cukrzycy (organizm diabetyków łatwo przyswaja fruktozę).

    Warto wspomnieć, że właściwości miodu hamują powstawanie próchnicy. Streptococcus mutans, paciorkowiec odpowiadający za rozwój próchnicy, jest zatrzymywany przez nadtlenek wodoru znajdujący się w miodzie naturalnym.

    Prawdziwy miód ma właściwości zmniejszające szkodliwe działanie używek, takich jak (kawa, herbata, tytoń, alkohol). Działa również oczyszczająco na organizm.

    Może być pomocniczo zastosowany w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, w zapaleniu i stanach kurczowych jelit, w nieżytach żołądka, ponieważ pobudza trawienie i likwiduje zaparcia.

    Korzystnie wpływa na różne schorzenia układu krążenia. Polepsza krążenie krwi i obniża ciśnienie. Wykorzystywany jest także w leczeniu nerwicy naczyniowej serca, choroby wieńcowej oraz zespołu płucno-sercowego.

    Ma szerokie zastosowanie w zapobieganiu i leczeniu schorzeń układu oddechowego. Działa przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie, wykrztuśnie, uodparniająco oraz przeciwalergicznie. Udowodniono, że spożywanie miodu zwiększa odporność organizmu i chroni układ oddechowy przed rozwojem zakażenia. Zaleca się więc jego spożywanie w leczeniu kaszlu, chrypki, zapalenia gardła, suchości w gardle, kataru, dreszczy, podwyższonej temperatury i zapalenia zatok.

    Miód działa moczopędnie, dlatego jest pomocniczo wykorzystywany w chorobach układu moczowego, tj. w ostrym i przewlekłym zapaleniu nerek, pęcherza moczowego, miedniczek nerkowych, kamicy nerkowej oraz kamicy pęcherza moczowego. Dodatkowo zapobiega powstawaniu złogów i zmniejsza obrzęki spowodowane niewydolnością nerek.

    Może być używany w chorobach skóry i ranach. Przyśpiesza gojenie się owrzodzeń, ran, oparzeń, odmrożeń. Chroni chore miejsca przed szkodliwymi bakteriami. Działa również przeciwbólowo.

    Do właściwości miodu prawdziwego należy dodać działanie uspokajające. Poprawia samopoczucie i nastrój, jest stosowany przy nerwicach, apatii, bezsenności, nadpobudliwości i wyczerpaniu nerwowym.

    Uwaga!

    Nie należy dodawać miodu do wrzątku, ponieważ w temperaturze powyżej 40°C traci swoje prozdrowotne właściwości. Zamknięty słoiczek miodu przechowywany w chłodnym miejscu (najwłaściwsza jest temperatura 6-10°C), nie straci swych wartości przez 23 lata.

    Syrop daktylowy

    Syrop daktylowy (daktylowy miód) to zagęszczony sok otrzymywany ze słodkiego miąższu owoców palmy daktylowej. Wyróżnia go gęsta konsystencja i brązowa barwa, ponadto wyjątkowy aromat i mocna słodycz. Jest słodszy niż cukier, przy tym dość kaloryczny (ok.356 kcal/100g, 30-60 IG), jednak dużo zdrowszy.

    Przygotowywany z daktyli syrop posiada szereg korzystnych dla zdrowia właściwości. Zawiera składniki mineralne oraz witaminy, jednak w nieco mniejszej ilości niż owoce, z uwagi na przetwarzanie świeżego owocu. Miód daktylowy zawiera sporo potasu, który pomaga w leczeniu nadciśnienia tętniczego, przy jednoczesnym ograniczeniu spożycia produktów wysokosodowych. Dostarcza wapnia i magnezu, które wpływają na prawidłową pracę mięśni.

    W daktylowym syropie znajdują się również witaminy o charakterze antyutleniającym A, C oraz E, które obniżają stres oksydacyjny będący przyczyną chorób metabolicznych. Ponadto zawarte są w nim witaminy z grupy B, które uczestniczą w przemianach składników odżywczych w organizmie oraz wspierają układ nerwowy.

    Syrop daktylowy zawiera skumulowaną ilość fruktozy oraz sacharozy, co decyduje o jego słodkości, a z uwagi na brak błonnika (obecnego w owocach) wymienione cukry proste są szybciej absorbowane do krwi z przewodu pokarmowego, co niestety bardzo niekorzystnie wpływa na glikemię osób z cukrzycą.

    Syrop daktylowy jest bogatym źródłem fruktozy oraz sacharozy, dlatego nie powinien być w nadmiernej ilości konsumowany przez osoby z cukrzycą oraz zespołem jelita nadwrażliwego (IBS). Zawiera, podobnie jak daktyle, sporo cennego potasu, jednak z uwagi na wysoką zawartość węglowodanów prostych spożywany w nadmiernej ilości może przyczynić się to do rozwoju nadwagi i otyłości. Syrop daktylowy jest o 25% mniej kaloryczny w porównaniu do zwykłego cukru. Oczywiście może stanowić dobrą i zdecydowanie korzystniejszą dla organizmu alternatywę dla tradycyjnego cukru, gdyż oprócz węglowodanów zawiera również cenne witaminy i składniki.

    Melasa

    Melasa powstaje jako produkt uboczny podczas produkcji cukru spożywczego. Jest ciemnobrązowym, gęstym, słodkim syropem. To właśnie swojemu kolorowi zawdzięcza nazwę „czarne złoto”, choć czasem można się też spotkać z określeniem „czarny cud przyrody”. Z powodzeniem może zastąpić cukier, gdyż jest od niego znacznie zdrowsza (100g melasy dostarcza 290 kcal, a jej IG wynosi 70).

    Melasa może być buraczana - uzyskiwana przy produkcji cukru buraczanego albo trzcinowa -uzyskiwana przy produkcji cukru trzcinowego. Ta pierwsza zawiera 50% sacharozy, natomiast melasa trzcinowa, na ogół uważana za lepszą, sacharozy ma ok. 38%. Zawiera m.in. aminokwasy, związki azotowe, rafinozę czy cukry redukujące. Na rynku dostępna jest również melasa z karobu (mączki chleba świętojańskiego). Karob reguluje pracę jelit i nie wywołuje alergii, działa jako przeciwutleniacz i może być stosowany w leczeniu biegunki oraz problemów trawiennych.

    Melasa stanowi bogate źródło żelaza niehemowego (trudniej wchłanianego; wchłanianie żelaza w przewodzie pokarmowym ułatwiają witamina C, aminokwasy takie jak lizyna czy histydyna oraz niskie pH soku żołądkowego). Jest również bogata w magnez, potas, wapń, sód, miedź, fosfor, chrom, cynk oraz witaminy z grupy B – B1, B2, B3 (niacynę) B6 oraz kwas foliowy.

    Po melasę śmiało mogą sięgać osoby starsze i kobiety w ciąży, zalecana jest też sportowcom. Wpływa korzystnie na układ odpornościowy, trawienny i nerwowy. Dzięki dużej zawartości żelaza regeneruje krwinki, natomiast obecny w niej chrom odbudowuje trzustkę. Ponadto melasę z karobu stosuje się w leczeniu biegunki.

    Uwaga!

    Ze względu na swoją wysoką kaloryczność melasa nie jest polecana diabetykom.


    Ziołolecznictwo i zalecenia żywieniowe według św. Hildegardy z Bingen

    Żurawina

    żurawina właściwości

    Żurawina, czyli czerwone, kwaśne jagody docenione wiele lat temu na terenach Indii i Ameryki Północnej. Owoc żurawiny to naturalne bogactwo witamin: C, A, P, B1, B2, B6, E oraz błonnika, żelaza, pektyn, wapnia, magnezu, potasu, fosforu, jodu, węglowodanów, karotenu, kwasu cytrynowego, kwasu jabłkowego, kwasu chininowego, kwasu benzoesowego oraz flawonoidów (a konkretnie poliantocyjanidów), które pełnią funkcję silnych przeciwutleniaczy. Dieta bogata w żurawinę zalecana jest przy niedoborach witaminy B, witaminy C, a także przy niedoborach witaminy E.

    Badanie przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych dowodzą, że wyciągi z żurawiny potrafią zniszczyć 80% szczepów bakterii, które są antybiotykooporne a wszystko to zawdzięczamy poliantocyjanidom, które wyścielając pęcherz moczowy i moczowody utrudniają osadzanie się bakterii na tych ściankach oraz ułatwiają ich wydalanie z organizmu. Sok żurawinowy ma pozytywne działanie nie tylko na układ moczowy ale również na bakterie w jamie ustnej i żołądku. Chroni więc nas przed próchnicą, chorobami dziąseł i przyzębia oraz przed chorobami wrzodowymi żołądka wywoływanymi przez bakterię Helicobacter pylori.

    Aby uchronić organizm przed infekcjami należy spożywać dziennie: 250 ml (szklanka) soku żurawinowego, lub 1½ szklanki świeżych/mrożonych owoców żurawiny, albo 1/3 szklanki konfitury/dżemu/suszonych owoców lub 1/3 szklanki sosów do mięs dla smakoszy kuchni.

    Działanie żurawiny:

    Infekcje dróg moczowych

    Na infekcje dróg moczowych najbardziej narażone są kobiety (mężczyznom ta przypadłość zdarza się ośmiokrotnie rzadziej). Z badań wynika, iż niemal 30 % kobiet w swoim życiu przechodzi zapalenie pęcherza moczowego. Infekcje dróg moczowych wywołują najczęściej bakterie Escherichia coli, które osadzają się w drogach moczowych, gdzie powodują stany zapalne. Badania wykazały, iż żurawina zmniejsza przyczepność bakterii E.coli do ścianek dróg moczowych, jednocześnie zmniejszając ilość tych bakterii w moczu. Dlatego dzięki swoim właściwościom wypłukującym bakterie żurawina może zmniejszać podatność na zapalenie dróg moczowych. Pomaga ona również zapobiegać infekcjom pęcherza moczowego u osób mających problemy z całkowitym opróżnianiem pęcherza (jak mężczyźni z przerostem prostaty), czy osobom z założonym cewnikiem czy z zaburzeniami neurologicznymi (np. po udarze, wylewie czy urazie kręgosłupa), czyli w przypadkach, w których ryzyko infekcji jest bardzo duże. Osobom mającym skłonność do infekcji dróg moczowych zaleca się przyjmowanie żurawiny w celu zapobiegania ewentualnym nawrotom.

    Choroby układu sercowo-naczyniowego

    Owoce żurawiny mają również dobroczynne działanie na nasz układ krążenia i serce. Właściwości przeciwzapalne żurawiny (poprzez zawartość kwasu salicylowego i jego metabolitu kwasu salicylurowego), obniżające ciśnienie (zawartość potasu) i antyutleniające (zawartość polifenoli i witaminy C) przyczyniają się do zapobiegania chorobom serca. Dodatkowo związki zawarte w żurawinie powstrzymują tworzenie się zakrzepów i mają korzystny wpływ na rozszerzenie się naczyń krwionośnych. Zapobiega również utlenianiu się cholesterolu, co zmniejsza ryzyko arteriosklerozy i zapychania się naczyń krwionośnych. Zawarte w owocach flawonoidy obniżają poziom cholesterolu, tym samym zapobiegają odkładaniu się blaszek miażdżycowych na ściankach naczyń krwionośnych. Pamiętajmy również, że żurawina ma doskonały wspierający wpływ na proces przemiany materii, odtruwanie organizmu jak i wspomaganie procesu odchudzania.

    Wrzody żołądka

    Substancje zawarte w żurawinie powstrzymują niektóre bakterie wywołujące wrzody żołądka przed osadzaniem się na ściankach układu trawiennego, np. żurawina powstrzymuje osadzanie się bakterii Helicobacter pylori w śluzówce żołądka.

    Choroby przyzębia

    Wyciąg z żurawiny zmniejsza o 60 % osadzanie się na dziąsłach bakterii najczęściej spotykanych w jamie ustnej. Redukuje to ilość patogennych bakterii w jamie ustnej i zmniejsza zapadalność na choroby przyzębia i dziąseł.

    Choroby skóry

    Przeprowadzono wiele badań, które w warunkach laboratoryjnych udowodniły znacznie szersze spektrum działania przeciwbakteryjnego i przeciwgrzybiczego żurawiny. Ich wyniki będą pomocne przy wykorzystywaniu wyciągu z żurawiny w walce z takimi bakteriami, jak Staphylococcus aureus, Salmonella enteridis oraz z niektórymi rodzajami grzybów powodujących choroby skóry.

    Uwaga!

    Żurawina należy do bezpiecznych produktów spożywczych. Istnieje jednak grupa narażona na niekorzystne działanie żurawiny - są to osoby chorujące na kamicę nerkową lub należące do grupy ryzyka pojawienia się kamieni nerkowych. Powodem wykluczenia tej grupy jest zawartość szczawianów w żurawinie, która sprzyja powstawaniu kamieni w nerkach.

    Dodatkowo nadmierne spożywanie żurawiny może mieć działanie przeczyszczające wypłukując nasz organizm z dostarczonych składników mineralnych.


    Żyworódka Pierzasta (kalanchoe daigremontiana)

    żyworódka pierzasta właściwości

    to roślina z rodziny gruboszowatych, która pochodzi z Madagaskaru. Obecnie rośnie m.in. w Azji, Australii i Ameryce Środkowej. W Polsce jest uprawiana jako roślina doniczkowa.

    Kalanchoe daigremontiana ma szersze zastosowanie lecznicze niż aloes. Dzięki zawartości dużej ilości witaminy C oraz bogactwu mikro- i makroelementów wykazuje właściwości regenerujące, przeciwzapalne i immunostymulujące.

    Żyworódka jest niczym domowa apteczka. Ze względu na jej walory powinna znajdować się w każdym domu. Można używać (wewnętrznie i zewnętrznie) w formie okładów z liści, soku, soku konserwowanego spirytusem oraz gliceryną.

    Właściwości lecznicze żyworódki

    Żyworódka jest skarbnicą mikro- i makroelementów, takich jak: mangan, miedź, selen, cynk, bor, glin, krzem, potas, wapń, żelazo. Ponadto zawiera dużo witaminy C. Roślina ta wykazuje działanie:

    • bakterio- i wirusobójcze oraz antygrzybiczne: żyworódka szczególnie szybko niszczy bakterie ropotwórcze (gronkowce, paciorkowce);
    • przeciwzapalne - hamuje proces zapalny wskutek niszczenia bakterii i rozkładu wytwarzanych przez nie toksyn, zmniejsza także miejscowe przekrwienia i obrzęki;
    • regenerujące - przyspiesza gojenie uszkodzonego naskórka, a także szybko oczyszcza ranę z ropy i zmartwiałych fragmentów tkanek, zmniejsza także widoczność blizn;
    • immunostymulujące - zwiększa ogólną odporność organizmu oraz odporność skóry na urazy.

    Zastosowanie Żyworódki Pierzastej:

    • angina, katar
    • zapalenie spojówek
    • trudno gojące się rany
    • kurzajki, grzybice
    • stany zapalne, stłuczenia
    • odleżyny, wrzody
    • swędzenie skóry
    • stabilizuje poziom cukru
    • na zmęczone stopy
    • przykry zapach stóp
    • zgaga, przykry
    • zapach z ust (mimo zadbanych zębów)
    • bóle głowy, bóle reumatyczne
    • egzemy, obrzęki
    • trądzik, liszaje
    • oparzenia, ukąszenia
    • paradontoza, nadwrażliwe dziąsła

    Żyworódka na trądzik i inne choroby skóry

    Sok zawarty w liściach żyworódki jest stosowany w leczeniu wielu zmian skórnych, takich jak np. trądzik. Żyworódka wykazuje właściwości przeciwzapalne i bakteriobójcze dzięki zawartości pierwiastków, takich jak:

    • cynk, zwany także "minerałem piękna", reguluje produkcję serum, który zatyka pory skóry;
    • mangan - działa antybakteryjnie i przeciwalergicznie;
    • bor - wykazuje działanie antyseptyczne i ściągające skórę.

    Leczenie trądziku polega na smarowaniu miejsc zmienionych chorobowo sokiem z żyworódki kilka razy dziennie. W miejscach, gdzie występują zmiany ropne, można przyłożyć nieduży listek pozbawiony błony lub gazik nasączony sokiem.

    Sok z żyworódki przyspiesza też leczenie innych zmian skórnych, np. trudno gojących się ran, oparzeń, odleżyn, wrzodów na skórze, blizn pooperacyjnych, stanów zapalno-wysiękowych skóry, egzemy. Wszystkie rany, poza oparzeniami, należy przemywać sokiem z żyworódki lub liściem. Na oparzenia należy przyłożyć nasączony sokiem gazik. Żyworódka łagodzi także ukąszenia po owadach, szczególnie po komarach - zmniejsza uporczywe uczucie swędzenia, obrzęk i zaczerwienienie po ukąszeniu.

    Właściwości lecznicze żyworódki - choroby układu oddechowego

    Żyworódka dzięki dużej zawartości witaminy C działa immunostymulująco, tzn. większa odporność organizmu na infekcje, w tym na infekcje sezonowe (np. grypę). W związku z tym pomaga leczyć schorzenia, takie jak:

    • dychawica (astma) oskrzelowa
    • astma alergiczna
    • zapalenie oskrzeli
    • zapalenie płuc (w tym bakteryjne zapalenie płuc)
    • angina
    • kaszel
    • katar (w tym chroniczny katar)

    W celu wyleczenia ww. chorób należy pić ok. 30 kropli soku z żyworódki dziennie. W przypadku kataru należy smarować sokiem nasadę nosa, a w przypadku anginy - okolice migdałków.

    Zastosowanie żyworódki w leczeniu chorób zębów i dziąseł

    • krwawienie dziąseł - żuć kawałek liścia żyworódki przez 15 minut;
    • ból zęba - należy przyłożyć kawałek liścia do bolącego zęba i masować przez kilka minut.

    Żyworódka na choroby układu pokarmowego

    • zgaga - 30 kropli soku wymieszać ze śliną, połknąć. Najlepiej stosować przez 1-3 tygodnie;
    • wrzody żołądka lub owrzodzenie jelit - należy pić przed jedzeniem trzy razy dziennie po 20 kropli soku.

    Zastosowanie żyworódki - choroby kobiece

    • stany zapalne żeńskich narządów płciowych
    • nadżerka szyjki macicy,
    • zapalenie lub pęknięcie sutka u karmiących matek

    Żyworódka dla cukrzyków

    Żyworódka stabilizuje zbyt wysoki poziom cukru - wypicie 30 kropli soku dziennie potrafi skutecznie zmniejszyć poziom cukru we krwi.

    Inne zastosowania żyworódki

    • angina - kawałek liścia żuć bardzo wolno kilka razy dziennie, lub 3 x po 30 kropli soku konserwowanego spirytusem wymieszać ze śliną i połknąć Można także dodawać kawałki liścia do sałatek, co pozytywnie wpływa na odporność organizmu. Smakuje podobnie jak szczaw.
    • ból głowy (także migrenowy) należy zrobić okład z liścia przygotowanego jw. w miejscu gdzie ból się zaczął. Po 20-30 min. czuje się już znaczną ulgę, a po 40-50 min. ustępuje całkowicie. Jeżeli ból odczuwany jest jeszcze w innym miejscu głowy, to należy przesu-nąć liść na to miejsce.
    • katar - smarować zewnętrznie rejon zatok czołowych i przynosowych kilka razy dziennie.
    • zapalenie spojówek - dobrze umyty i przygotowany do okładu liść przykładać kilka razy dziennie po 20-30 minut na zamknięte powieki.
    • trudno gojące się rany, odleżyny, wrzody - dobrze umyty liść przykładać na kilka godzin . Przerwa na 1-2 godziny powtórzyć jeszcze raz okład. Powtarzać przez kilka dni. Można także użyć soku z żyworódki (konserwowany spirytusem) polewając nim takie miejsce co 2-3 godziny.
    • kurzajki - kawałek liścia przygotowanego do okładu przyłożyć do kurzajki nakładając na niego mały kawałek folii (aby sok nieodparowywał zbyt szybko) przymocowując go lepcem lub bandażem na noc. Okład należy wykonywać przez 3-7 nocy. Kurzajki giną.
    • stłuczenia - połozyć okład z przygotowanego liścia, na to kawałeczek foli (wielkości liścia), przymocować lepcem lub bandażem. Okład trzymać kilka godzin. Można do tego wykorzystać też sok konserwowany spirytusem nasączając gazę którą przykłada się do stłuczenia (należy na gazę przyłożyć kawałek folii i przymocować lepcem lub bandażem). Stłuczenia giną już po kilkunastu godzinach.
    • swędzenie skóry - swędzenie alergiczne lub po ukąszeniu owadów smarować sokiem. Swędzenie ustępuje praktycznie natychmiast.
    • wysoki poziom cukru - zjadanie 3 x dziennie po kawałku liścia lub 3 x 30 kropli soku potrafi zmniejszyć poziom cukru a także stabilizuje jego skoki.
    • zmęczone stopy - smarowanie stopy sokiem z żyworódki na wierzchu stopy połączenia palców i stopy oraz pod spodem palców i stopy a także haluksa i kostki po zewnętrznej stronie, sprawia, że zmęczenie stóp mija po kilku minutach. Warto wykonać taką czynność przed "imprezą" na której dużo będzie się tańczyć, gdyż znacznie opóźni się zmęczenie stóp.
    • przykry zapach stóp - posmarowanie stóp likwiduje przykry zapach niemalże natychmiast. Aby uporać się z tym problemem warto też częściej spożywać pomidory, banany, kiwi.
    • zgaga - 30 kropli soku wymieszać ze śliną, połknąć. Po chwili zgaga mija. Stosować taką czynność 3 x po 30 kropli soku przez 1-3 tygodnie. Zgaga powinna ustąpić całkowicie (pod warunkiem zaprzestania jedzenia słodyczy ew. potraw smażonych).
    • przykry zapach z ust - wlać na łyżkę trochę wody, do tego 30 kropli soku i wypić. Przykry zapach ginie natychmiast, a stosowanie 2 x po 30 kropli soku przez kilka dni przyczynę zapachu likwiduje na dług
    • bóle głowy, reumatyczne, kręgosłupa - smarować dany rejon dotknięty bólem kilka razy dziennie.
    • paradontoza - troszkę soku wymieszać ze śliną, przytrzymać jak najdłużej w okolicy dziąsła dotkniętego zmianami. 3 x po 30 kropli można połknąć, ale większe ilości należy wypluć.

    Przeciwwskazania do stosowania soku i liści z żyworódki

    Spożywanie soku z żyworódki konserwowanego spirytusem nie jest wskazane dla osób, u których zawartość potasu mieści się w górnej granicy normy lub ją przekracza. Ze względu na zawartość ok. 23% alkoholu soku z żyworódki nie powinny spożywać dzieci.

    Przygotowanie liścia jako okładu:

    Aby przygotować okład ze świeżego liścia, należy go umyć czystą wodą, następnie zdjąć ze spodu cienką błonkę, delikatnie pokaleczyć/zbić np. trzonkiem noża w celu zwiększenia wydzielania soku. Tak przygotowaną stronę liścia należy przyłożyć do skóry, następnie położyć folię wielkości liścia i owinąć bandażem lub przymocować plastrem. Okład należy trzymać min. 4-5 godzin, a w wyjątkowych sytuacjach całą noc.

    Sok z żyworódki:

    Zamiast liści można używać wyciśnięty sok (zmiksować umyte liście, wycisnąć sok). Żeby wydłużyć jego trwałość należy zmieszać sok ze spirytusem w proporcji 1/3 spirytusu 2/3 soku.

    Dawkowanie:

    Dla dorosłych: 3 x dziennie po 20 kropli czystego soku lub 3 x dziennie po 30 kropli soku konserwowanego spirytusem. Należy przestrzegać dawkowania i nie przekraczać go.